piątek, 2 września 2016

Beatlesi ogarniają mój książkowy umysł... czyli recenzja „Oddam ci słońce” Jandy Nelson


   Nosz jasna choinka!
   Co tu się porobiło?
   Wchodzę na bloggera i poczułam się jakbym była tutaj pierwszy raz...
   Święta Petronelo, ja i te moje przerwy!
   Ale muszę się Wam pochwalić! Przeczytałam książkę!
   Wow! Laura przeczytała książkę, szok, prawda?

          Okładka książki Oddam ci słońce Znalezione obrazy dla zapytania oddam ci słońce okładka

   Poznajcie Jude! Moją bratnią duszę, jedną z najlepszych postaci na jakie natknęłam się w książkach! W prawdzie ja nie jestem taka przesądna jak ona, ale kurczę... wiecie jak to jest, gdy ktoś robi to co wy byście zrobili na jego miejscu? No właśnie! Także, oto Jude, odważna, zakręcona i zbuntowana... no... kiedyś przyjaciela miała w swoim bracie.
   
Hej Noah, przywitaj się! Kurczę, co temu chłopakowi siedzi w głowie? Artysta z niesamowitym talentem plastycznym, którego bardzo trudno rozgryźć. Bywa irytujący... aczkolwiek ciepło się robi na sercu, gdy tylko wspomni się to imię... Co gdyby takich wrażliwych ludzi było więcej? O kurka wodna! A, własnie, Noah, co się stało, że kontakt z siostrą się zniszczył?

   „Kiedy spotykasz pokrewną duszę, to tak jakbyś wszedł do domu, w którym już kiedyś byłeś - rozpoznajesz meble, obrazy na ścianach, książki na półkach, zawartość szuflad: znalazłbyś tam drogę nawet po ciemku.”

   Zdążyłam właśnie odłożyć tę książkę na półkę. To było coś! Niczym muzeum sztuki na wyciągnięcie ręki. Nieźle, prawda? Bo wyobraźcie sobie Picasso tworzącego słowami zamiast pędzlem. Wtedy już nie nazywałby się Pablo Picasso, ale Jandy Nelson. Z czymś takim się jeszcze nigdy nie spotkałam. Z taką umiejętnością władania językiem i słowami tak prostymi, które tworzą najpiękniejszy i najbogatszy w szczegóły obraz. Coś co trafia do każdego, zostawiając pełno kolorowych wariacji w umyśle. Metafora nie jest tutaj dobrym określeniem. Jest zbyt prosta i szara. Można ją nazwać motylem, którego skrzydła potrafią wzburzyć ocean w każdym człowieku, poruszyć gałęzie drzew i obudzić nasze prywatne słońce, które będzie nam oświetlać myśli i wybory podejmowane na drodze do celu.

„To było zarazem dobre i złe. Miłość buduje i niszczy. Tak samo uparcie daje radość i łamie serce.”

   Kim są w ogóle bliźnięta? Tak, tak, oczywiście, to Noah i Jude. Ale zastanówcie się głębiej nad tym słowem. Czy to tylko niesamowicie podobne rysy twarzy, oczy, włosy, nos, sposób chodzenia, czy może ten sam sposób myślenia, podejmowanie takich samych decyzji. A może jest wręcz przeciwnie? Może bliźnięta są jak ogień i woda? Jak odbicie w krzywym zwierciadle? Powiem jedno, Noah i Jude można zakwalifikować do każdej tej kategorii. Z taką mieszanką wybuchową nie spotkaliście się nawet na lekcjach chemii!

   Oczywiście mamy tutaj styczność z narracją dwuosobową. Zapewne nie raz spotkaliście się z rozprawą sądową, w telewizji, na żywo... każdy ma swoją wersję wydarzeń, prawda? Jedna jest prawdziwa, a druga aż ocieka kłamstwem i fałszem. Zdarza się również, że z pozoru dwa inne zeznania są prawdziwe. I jak się pewnie domyślacie, ostatnia opcja dotyczy naszych bohaterów. Myślę sobie, że Jandy Nelson mogłaby pisać kryminały!

„Albo pływasz, albo toniesz, takie jest życie.”

   Noah to młody gej o niesamowitym talencie artystycznym, którego marzeniem jest dostanie się do szkoły plastycznej. Powiem szczerze, że nie pamiętam kiedy spotkałam się z tak dobrze rozrysowaną postacią. Tak dobrze, że w pewnym momencie miałam go dość. Nie sugerujcie się akurat tym, bo to po prostu moje zdanie co do ogólnego charakteru ludzi, do których należy właśnie Noah. Pani Nelson należą się gratulację za potraktowanie homoseksualizmu jako coś najzwyczajniejszego w świecie, bo niestety mało jest takich ludzi. A mnie denerwuje robienie afery z miłości jak każda inna!
   A Jude? Super dziewczyna! Czuję, że gdybym spotkała ją w prawdziwym życiu nadawałybyśmy na wspólnych falach. Niesamowicie wykreowana postać, której nie potrafię nie lubić. Dlatego, Jude, uwielbiam Cię! 


„Posłuchaj mnie. Trzeba dużo odwagi, żeby być uczciwym wobec siebie, wobec własnego serca. Zawsze byłeś bardzo odważny i modlę się, żeby ciągle tak było. Jesteś za to odpowiedzialny, Noah, pamiętaj.”

   Oddam ci słońce to opowieść o relacjach między rodzeństwem i rodzicami, działającymi w każdą stronę. Historia o miłości, poświęceniu i zaufaniu oraz podejmowaniu w życiu ważnych decyzji, Jest to jedna z naprawdę niewielu książek, którą na Lubimy Czytać oceniłam 10/10... więc musi być coś na rzeczy. Po prostu to przeczytajcie!

   Okej, piosenka była dla mnie oczywista od początku. Wiedziałam, że muszą to być Beatlesi i wiedziałam, że muszę umieścić tutaj piosenkę Hey, Jude. Sama nie wiem, teraz, gdy jej słucham, mam przed oczami Noah, jego siostrę i ich wspólną i niezwykle bogatą w barwy historię.

I TAK TEMATYCZNIE, POSTANOWIŁAM POKOLOROWAĆ SWOJE PAPLANIE!

16 komentarzy:

  1. Brawo ty! (to odnośnie wstępu :P)
    Super post wymyśliłaś. Pod względem graficznym jak i streszczenia utworu.
    Tej książki nie można inaczej ocenić!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję ^^
      Hah! Aż sama się dziwię, że ta książka zadziałała na mnie tak pozytywnie! :D

      Usuń
  2. Ile kolorów, borze szumiący! xD
    Posiadam tę książkę na półce właściwie od dnia jej premiery, ale wciąż nie mogę się zmusić, by ją przeczytać... Nie wiem, po prostu mnie odpycha od tej powieści, zwłaszcza odkąd przeczytałam Niebo jest wszędzie tej autorki. Wstyd i hańba, że jeszcze nie zapoznałam się z Oddam ci słońce, kiedy wszyscy pieją z zachwytu nad nią!

    Books by Geek Girl

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ha! Kolory to taki mój spontaniczny pomysł!
      Tak czy siak, polecam bardzo tę książkę, jest naprawdę cudowna <3

      Usuń
  3. biorąc pod uwagę, że ta książka znajduje się aktualnie na półce nade mną, nie mogę powiedzieć jej nie. biorę się za czytanie. pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Uwielbiam Noaha w tej powieści.! <3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mnie jakoś irytował, ale za to kocham Jude <3

      Usuń
  5. Moi kochani cudowni bliżniacy <3

    http://i-love-books-more-than-people.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  6. Nie utożsamiłam się z żadnym z bohaterów, ale książkę pokochałam mocno Chyba przy niej płakałam, co nie jest jakoś niesamowite, bo płaczę dość często. W każdym razie - cudowan historia, polecam zawsze bardzo!

    http://ksiegoteka.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jedna z lepszych książek jakie przeczytałam w tym roku!

      Usuń
  7. Książka bardzo przyjemna, a spodobała mi się ze względu na wątek sztuki wpleciony w fabułę no i Jude. Uwielbiam ją. Pamiętam, że zażyczyłam, sobie tą książkę na urodziny. Kiedy ją dostałam to czekając na tatę pod blokiem mojej przyjaciółki, nie mogłyśmy się oprzeć jej przewertowaniu ui moja przyjaciółka zakochała się w tej lekturze. Osobiście na początku nie mogłam przez nią przebrnąć, lecz póżniej ją polubiłam, a przyjaciółka się wręcz w niej zakochała. :)
    Pozdrawiam
    Daria z https://ksiazkajestniczymogrod.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Motyw sztuki naprawdę był dobrym pomysłem!

      Usuń
  8. No witam Panią! XD Czyli jednak żyjesz Kochana ;P
    Ej ile ja się okminiłalm czy tobie się coś z bloggerem popsuło, czy to tak celowo te kolory xD ... i najpierw przeczytałam to różowe, a potem dopiero resztę xDDD Nie bij xD
    Kurde bela, a mi ta książka jakoś... obrzydła? W sensie czytałam tak wiele recenzji, że nijak nie mam na nią ochoty, bo za dużo o niej wiem :'(( Ale cieszę się, że tobie się podobała :P
    Czekam na kolejny post!
    Q.

    https://doinnego.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Matko kochana, co się ze mną dzieje! Jakbym wiedziała, że salezjanie będą cisnąć tak bardzo to chyba wkroczyłabym wcześniej na inną drogę życia. .
      Miałam z tą książką podobnie, ale gdyby nie to, że wyłapałam ją w mojej bibliotece nigdy nie sięgnęłabym po nią, ale jest git <3
      Pozdrawiam z krainy Niewiemkiedynowypostboniemamczasuimisięniechce

      Usuń