"Zabić drozda" - Harper Lee

Cześć i czołem!

Od dawna ta recenzja za mną chodzi i męczy mój umysł. Muszę przyznać, że długo zabierałam się do pisania, ale kończyło się tym, że zamiast Zabić drozda recenzowałam inne książki. Więc nie przedłużając...

   Główną bohaterką i zarazem narratorką powieści jest siedmioletnia Jeane Louis zwana Skautem. Mieszka w Alabamie w hrabstwie Maycomb. Książka jest podzielona na dwie części. W pierwszej poznajemy brata Jeane - Jema, ich ojca Atticusa oraz przyjaciela Dilla. Dowiadujemy się również dużo o pozostałych mieszkańcach Maycomb, ich mentalności i poglądach. Nie brakuje też wątku grozy i tajemnicy. Tajemniczy Arthur "Boo" Radley jest dla dzieci bardzo zagadkową postacią. Pani Lee wplata w to również sytuację w Stanach Zjednoczonych w latach trzydziestych XX wieku. Wszechpanujący rasizm ogarnia ludzi, toczy się "wojna" pomiędzy białymi, a czarnymi. Druga część skupia się bardziej na sprawie murzyna, Toma Robinsona, oskarżonego o zgwałcenie białej dziewczyny Mayelli Ewell. Atticus Finch ma bronić Toma w tej właśnie sprawie.

„Myślę, że jest tylko jeden rodzaj ludzi. Ludzie."

   Zabić drozda To antyrasistowska powieść, która przedstawia sprawę tolerancji w Ameryce w ubiegłym wieku. Powieść przyniosła Harper Lee ogromny sukces, a w 1961 roku została nagrodzona Pulitzerem. Pani Lee wspomina, że tworząc bohaterów, wzorowała się wątkami z własnego życia. Wiadomo, że w dzieciństwie przyjaźniła się z Trumanem Capote, autorem Śniadania u Tiffany'ego. Jego osobę umieściła w postaci Dilla.

   Nie ulega wątpliwości, że rasizm jest tutaj głównym wątkiem. Dzieciństwo bohaterów zostało przerwane przez sprawę gwałtu, tolerancji i nienawiści. Początkowo nie byłam nastawiona do tej książki pozytywnie. Co takiego siedmioletnia dziewczynka może wiedzieć o tak poważnych sprawach? Książka napisana jest w ten sposób, aby nie trudno było zauważyć, że opisywane wydarzenia to tylko wspomnienia Skaut z dzieciństwa, a opowiada ona wszystko z punktu widzenia dorosłej osoby. Prawdziwe życie poznała przez sprawę sądową i dowiedziała się, że rasizm to chyba najgorszy wynalazek ludzkości. Rzecz wymyślona przez człowieka i wymierzona przeciwko człowiekowi.

„Drozdy nic nam nie czynią poza tym, że radują nas swoim śpiewem. Nie niszczą ogrodów, nie gnieżdżą się w szopach na kukurydzę, nie robią żadnej szkody, tylko śpiewają dla nas z głębi swoich ptasich serduszek. Dlatego właśnie grzechem jest zabić drozda.”

   Skąd tytuł? Autorka wyjaśnia, że tym właśnie drozdem jest to co w człowieku najlepsze. Nic dziwnego, że grzechem to zabić i stłamsić, zostawiając człowieka pustego.

   Muszę przyznać, że wszystko jest ze sobą tak pięknie zgrane i harmonijne. Bohaterowie są bardzo oryginalni, każdy ma swoje wady i zalety, nie ma uwydatniania jednej, pięknej, albo okropnej cechy. U każdego można zauważyć i dobre i złe strony. Mamy swoich ulubieńców i wrogów, nie brakuje łez i śmiechu. Jeżeli szukacie luźnej książki na oderwanie się od rzeczywistości to generalnie odradzam, bo Zabić drozda zostaje w umyśle na długi czas.

   Miałam trochę wątpliwości co do języka. Niby nic takiego, wszystko poprawnie, a jednak czyta się dłużej niż się może wydawać. Dopiero później zauważyłam w tym dobre strony. Skupiałam się bardziej na szczegółach i przeżywałam z bohaterami wszystko wolniej i bez pośpiechu.

   Myślę, że ta książka jest skierowana do wszystkich ludzi, bez względu na płeć i poglądy. Mówi się że Lee "otworzyła Amerykanom oczy". Jak się okazuje nie tylko Amerykanom...

"Kwiaty na poddaszu" Virginia C. Andrews

Żyjemy w świecie gdzie brakuje tolerancji. Brakuje empatii. Brakuje miłości i brakuje pieniędzy. 

Do tej pory nie miałam styczności z twórczością pani Andrews. Tak naprawdę to po Kwiaty na poddaszu sięgnęłam przez Czytelnicze wyzwanie 2016. Nie nastawiałam się na nic wstrząsającego i poruszającego. Generalnie to chciałam po prostu znaleźć, przeczytać i zapomnieć. Jednak do tej pory mam problemy z opuszczeniem mojego małego poddasza.

Kiedy człowiek przychodzi na świat nie wie co z nim będzie dalej. Choćby chciał zaplanować całe życie, nigdy nie będzie wiedzieć czy skończy jako wybitny lekarz czy z łopatą, kopiąc rowy. Z pewnością wpływ na to ma pieniądz. Wynalazek tak samo piękny jak i groźny. A nasza rodzina? Nigdy nie poznamy jej w całości, nigdy nie spojrzymy na nasze drzewo, widząc wszystkie gałęzie i liście. Nie wszystko może potoczyć się po naszej myśli, Czasem nawet nie zdążymy mrugnąć, a życie przeleci nam przed oczami. Zawsze pozostaną jakieś tajemnice.

Rodzina Dollangangerów nigdy nie miała problemu z pieniędzmi. Beztroskie dzieciństwo Cathy i Chrisa oraz szczęśliwe małżeństwo rodziców. Idealnie, prawda? A może przyjrzeć się temu bliżej? Ukochana córka codziennie dostaje prezenty od taty, syn świetnie się uczy, w drodze na świat dwoje bliźniąt. Nadal jest pięknie. Zagłębiamy się jeszcze dalej. Bliźnięta potrafią już chodzić i mówić, starsze rodzeństwo spisuje się wyśmienicie. Wzorowa rodzina, ale wystarczy jedno dmuchnięcie, by zgasić beztroski i radosny płomień. Może być coś gorszego od śmierci ojca? Śmierci kogoś kto nadawał życiu sens? A jednak... Rodzina pozostaje bez środków do życia. Matka wraz z dziećmi wraca do domu swych rodziców. "Tak! To szansa na ratunek!" jak to łatwo powiedzieć. Warunkiem odziedziczenia majątku po niezwykle bogatym ojcu, który jest bliski śmierci jest jego przebaczenie. Jednak czy tak łatwo uzyskać łaskę ojca, który wydziedziczył własną córkę? Co gorsza, nie może się dowiedzieć o swoich wnukach. Dzieci zmuszone są zamieszkać w pokoju z poddaszem, zamknięci na klucz i odcięci od świata. Ale to tylko na chwilę...

Przed przeczytaniem tej książki, nie spotkałam się nigdy z tym tytułem, ani twórczością V. C. Andrews. Nie wiedziałam na co mam się przygotować i jak na wszystko zareaguję. Teraz mogę spokojnie powiedzieć, że jeszcze żadna książka tak mną nie wstrząsnęła i nie pobudziła moich emocji. Wbrew pozorom czytałam ją długo, ponad tydzień. Z moim charakterem i zdolnością do wzruszania się przy byle czym, przebrnięcie przez tę powieść było niemal wyzwaniem roku. Ale udało się, skończyłam i mam się dobrze... no prawie.

"Miłość przychodzi nieproszona"

Kwiaty na poddaszu były wydanie kilkanaście lat temu, ale dwie pierwsze części z czasem zniknęły z księgarni, a znaleźć można było je tylko w w antykwariatach. Jednak niedawno nastąpiła ich ponowna publikacja wraz z pozostałymi tomami. Nic dziwnego, że książka wywołała spore kontrowersje. Virginia Andrews poruszyła bardzo trudny temat jakim jest kazirodztwo. Muszę przyznać, że nigdy nie miałam z tym styczności głębiej, w książkach. Pierwszy powód dlaczego powieść tak mną wstrząsnęła.

Myślę, że wypadałoby spojrzeć na to co pieniądz robi z człowiekiem. Trudno było mi sobie wyobrazić jak to jest mieć w posiadaniu linie lotnicze i banki, dom z niewyśnioną liczbą pokoi i służbą, która robi wszystko na zawołanie. A jak to jest siedzieć zamkniętym w jednym, małym pokoju z poddaszem i nie móc skorzystać z możliwości tego wielkiego pałacu.

"To właśnie wtedy uświadomiłam sobie, że zyskując coś jednocześnie będę coś tracić"

Ale zostawmy temat pieniędzy. Niewyobrażalnie wstrząsnął mną obraz rodzeństwa, które spotkał taki los. Dwoje nastolatków musi zastąpić rodziców małym bliźniętom. Nikt nie może rozwijać się tak jak powinien. Nikt nie może spełniać marzeń. Babcia ustala zasady. To ona tutaj rządzi. Zabrania im wychodzić na słońce, myśleć o rzeczach, które według niej są okropne i nie powinny istnieć. Bycie "piekielnym nasieniem" ma swoje skutki, przynajmniej według babci...

Matka. Matka może oddać życie na własne dzieci i ich szczęście? Nie zawsze. Obraz Corrine dał mi dużo do myślenia. Z początku kochająca mamusia, która chce zapewnić dzieciom edukacje i utrzymanie zmienia się w potwora. Inaczej tego określić nie mogę. Z drugiej strony, mimo całej sytuacji, widziałam w niej ten ból. Ona cierpiała. Bardzo cierpiała, nie potrafiła sobie z tym poradzić i szukała pocieszenie w majątku, który miała. Nie widziała, że jej dzieci są coraz chudsze, słabsze jak i starsze oraz mądrzejsze. A może widziała? Zamknęła się sama w sobie, nie starając otworzyć na świat. Uciekała przed życiem.

"Czasami nienawidzę wszystkich - a przede wszystkim siebie! Czasami chciałabym nie żyć, bo wydaje mi się, że lepiej byłoby nam martwym niż żywcem pochowanym tutaj."

Kwiaty na poddaszu mogę teraz spokojnie nazwać jedną z najlepszych książek jakie przeczytałam w życiu i uważam, że każdy powinien poświęcić jej chociaż chwilę.

"Las zębów i rąk" + Wielki Powrót!

   Hmm... nie oszukujmy się, nie było mnie dosyć długo. Za bardzo skupiłam się na szkole. W sumie zatęskniłam za blogiem i książkami. Nie zrozumcie mnie źle, bo książki czytam nadal, ale o recenzjach mogłam zapomnieć przez minione miesiące. Nie mogę obiecać, że posty pojawią się częściej, bo nie wiem jak dalej będzie z moją szkołą i życiem prywatnym.

   Druga sprawa to już sedno tego posta. W wakacje wygrałam książkę w małym konkursie wydawnictwa Papierowy Księżyc. Las zębów i rąk doszedł do mnie wraz z pierwszym Września! Eh, dostałam jeszcze latem, piszę w Mikołajki.No właśnie! Mikołajki! Życzę wszystkim wspaniałych świąt spędzonych z rodziną, dobrego karpia i niezapomnianego sylwestra! I oczywiście więcej książek na półkach.

Nie powiem, był to świetny wybór i dziękuję wydawnictwu za tak wspaniałą okazję! Wypadałoby już przejść do recenzji. No to nie zwlekajmy!

        Tytuł oryginału: The Forest of Hands and Teeth

        Autor: Carrie Ryan

        Tłumaczenie: Bartosz Czartoryski

        Wydawnictwo: Papierowy Księżyc

        Data wydania: 20 kwietnia 2011r.

        Liczba stron: 350

Czym jest ocean? Czy to wielki zbiornik wodny, a może marzenia, które zbierają się nam w głowie kiedy w naszym życiu jest gorzej? Mary, główna bohaterka żyje w wiosce, która jest dosyć... zacofana? Trudno to tak nazwać. Wszem i wobec oświadczyć można, że świat opanowały... zombie. Rozumiem. Zombie to nie były, na potrzeby książki zarażeni dziwną infekcją ludzie umierali i przechodzili przemianę rodząc się na nowo jako Nieuświęceni. Od początku widziałam w nich zombie. Gnijący ludzie, bo inaczej tego nazwać nie można, "żyli" w lesie odseparowani od ludzkości siatką, która pewnego dnia zostaje zerwana...

No tak, typowe prawda? Można było się tego spodziewać. Książka dostarczała wiele emocji, chociaż jest dla ludzi o mocnych nerwach. Czyli oczywiście dla mnie! Mam na myśli opisy przemian. W wielu recenzjach spotkałam się ze stwierdzeniem, że były niepotrzebne i lepiej je ominąć. No cóż, właśnie one nadawały książce dreszczyku.

Kolejna rzecz to wątek miłosny. Co by było gdyby go zabrakło? No byłoby lepiej. Przez bardzo pokręconą miłość Mary, nie można skupić się na powadze sytuacji i niebezpieczeństwie jakie panowało na świecie. Jeden kocha Mary, ona kocha drugiego... nie chcę porównywać, ale poczułam taki niesmak jak przy Zmierzchu. Chociaż nie ukrywam, były momenty urocze i wzruszające.

Cenię sobie autorkę za wyzwanie przed jakim stanęła, żeby napisać tę książkę. Brakowało mi jednak zadziorności w bohaterach. Byli przeciętni, nikt nie się nie wyróżniał tak jak tego oczekiwałam. Podobnie jak w większości książkach o tej tematyce. Nie rozumiem również wątku z jedną Nieuświęconą, która była opisana jako szybsza, silniejsza. Okej, może miało to znaczyć, że trzeba być silnym w takich sytuacjach? Nie wiem, jednak ten wątek tak jak miłosny, był tu niepotrzebny.

Język? Tutaj przyczepić się nie mogę. Przyjemnie się czytało, opisy nie zanudzały, chociaż było ich dużo. Tak jak mówiłam, przemiany opisane świetnie. Chyba to najlepsze co mogło być w tej książce. Żeby nie wyjść na taką co wszystko źle ocenia, muszę pochwalić mojego ulubionego bohatera (tak, był taki!!!), którym był pies Mary. I to jego było mi najbardziej szkoda w tej całej katastrofie zombie. Dlaczego? O tym też już wspomniałam. Bohaterowie byli zbyt przeciętni i nie czułam przywiązania i współczucia ich losowi.

Jeszcze muszę wspomnieć o oprawie graficznej. To właśnie ona w jakimś stopniu sprawiła, że chciałam tę książkę przeczytać. Z jednej strony las i zniszczenie, z drugiej ocean, który był... celem Mary. Nie wiem jak sytuacja potoczy się w kolejnych częściach trylogii, ale mam nadzieję, że będzie lepiej i to motywuje mnie to sięgnięcia po kolejny tom.

Podsumowując....

Mimo wielu wad, polecam Las zębów i rąk moim znajomym. Uważam, że czasem warto przeczytać coś luźnego i oderwać się od szarej rzeczywistości. Myślę, że pani Carrie Ryan ma w sobie "to coś", a ta książka to tylko wyjątek i reszta jest o wiele lepsza!

"Gra w kłamstwa" Sara Shepard

Gdyby nie to, że słyszałam o serii Pretty Little Liars nigdy nie sięgnęłabym po Grę w kłamstwa. Nie wiem dlaczego, ale mam w naturze taki nawyk, że gdy wszyscy polecają mi autora i jego najlepsza książkę bądź serię, ja zaczynam przygodę z pisarzem od zupełnie innych jego dzieł. Tak też było z Grą w kłamstwa. Nie przeczytałam jej dlatego, że spodobał mi się opis z okładki, tematyka mówienia prawdy czy kłamania dla uratowania życia, tajemnicy lub życia zwykłych i bogatych nastolatek... nic z tych rzeczy! Bardziej zainteresowało mnie to, ze książki Pretty Little Liars oraz The Lying Game zostały napisane na podstawie wspomnień z lat szkolnych autorki. Lubię fikcję, która ma swoje sedno w rzeczywistości. Nasza autorka jest mistrzynią w pisaniu powieści kryminalnych dla młodzieży.

   Nie znam osoby, która nie mając bliźniaka nie zastanawiałaby się jakie to uczucie. Może to fantastyczne, że istniałaby osoba taka jak my, a może to okropne, bo nie bylibyśmy już tacy nietypowi i niepowtarzalni? Emma, główna bohaterka z pewnością wybrałaby tę pierwszą opcję. Gdy była mała, mama zostawiła ją u przyjaciółki i już nie wróciła. Od tego czasu biedna tuła się z rodziny do rodziny zastępczej. Nie zaznała miłości od rodziców jaką dostało prawie każde dziecko. Pewnego dnia pojawiła się dla niej iskierka nadziei. A nawet cały płomień! Dowiedziała się o swojej bliźniaczce. Czy to nie cudowne? Po tylu latach dowiedzieć się o tym, że ma się rodzeństwo. Sutton, bo tak miała na imię, poszczęściło się bardziej niż Emmie. Zaadoptowała ją rodzina bez problemów finansowych, pokochali ją jak własną córkę. Poznała najlepsze przyjaciółki. Emma myśląc, że jest to dla niej szansa wyruszyła na spotkanie z siostrą. Nie przewidziała jednak tego, że na miejscu może nie być Sutton. Została wplątana w najtrudniejszą wersję Gry w Kłamstwa. Zmuszona Emma, musi udawać Sutton Mercer.

,,Najgorsze w byciu martwym jest to, że niczego już nie przeżyjesz.
Nigdy więcej nie pocałujesz chłopaka.
Nigdy więcej żadnych sekretów.
Nigdy więcej plotek z dziewczynami.
Chciałam dostać coś, czego nikt inny jeszcze nie otrzymał – drugie życie.
Dzięki Emmie, mojej zaginionej siostrze bliźniaczce, mam na to szansę."

   Skoro nie ma Sutton tam gdzie powinna być to gdzie jest? Przy Emmie. I to w najgłębszym znaczeniu. Tak blisko, że nikt jej nie widzi, nie słyszy i nie czuje. Jest martwa. Bez wspomnień. Widzi to co Emma, odczuwa to co ona i stopniowo odzyskuje wspomnienia. Nadchodzi chwila kiedy to Emma dowiaduje się o zamordowaniu bliźniaczki.

,,Śpij zawsze z jednym okiem otwartym. Nie daj się zwieść pozorom. Twoje najlepsze przyjaciółki mogą być twymi najgorszymi wrogami."

   Nowy sezon Gry w Kłamstwa się rozpoczął. Czas dowiedzieć się kto zabił Sutton. Emma nie może kierować się przywiązaniem siostry do niektórych osób. Zabójcą może być każdy. Od zwykłego przechodnia po członka rodziny zastępczej dziewczyny. Nie można ufać pozorom. 

,,Nie sądzę, żeby ktokolwiek z nas był normalny, wiesz? Wszyscy mamy jakieś mroczne sekrety."

   A jakby tak komuś powiedzieć prawdę? Kto uwierzy w bajeczkę o zaginionej siostrze? Bujdy! Pojawia się Ethan. Podejrzewa, że coś jest nie tak. Staje się jedyną godną zaufania osobą. Emma wyznaje mu całą prawdę. Jeżeli szukacie dobrego wątku miłosnego to nie martwcie się. Pani Shepard zadbała o wszystko!

   Mogłabym rzec, że nie przemawiają do mnie książki o bogatych nastolatkach, ale to jest zupełnie coś innego! Gra w kłamstwa wywraca codzienny świat do góry nogami. Pokazuje jacy są ludzie i, że tak naprawdę nie powinniśmy ufać nikomu. Tak jak już zacytowałam wcześniej "Śpij zawsze z jednym okiem otwartym. Nie daj się zwieść pozorom. Twoje najlepsze przyjaciółki mogą być twoimi największymi wrogami". Sami zdecydujcie czy dołączycie do Gry w Kłamstwa.

Tożsamość Anioła - L.H. Zelman

   Cześć!

Jak mijają wam wakacje? Nie brakuje wam książek? Ja muszę się przyznać, że ostatnio bardziej zatopiłam się w serialach niż książkach. Mam na myśli American Horror Story oraz Sabat. Nie zmienia to faktu, że coś tam w przeczytałam. Bez zbędnego przedłużania przejdźmy do sedna tego postu

   Do tej pory nie lubiłam zbytnio polskich autorów. Muszę się przyznać, że gdy kupowałam tę książkę inicjały nic mi nie mówiły i sądziłam że to kolejny, zwykły, amerykański pisarz. Szukając czegoś w internecie natknęłam się na imiona Lidia Helena Zelman. "Coś mi tu zajeżdża Polską" - to były słowa, które powiedziałam od razu. Po przeczytaniu nie mogłam nadal uwierzyć, ze pani Zelman jest polką!

   Główną bohaterkę, Andreę Volton poznajemy podczas drugiego semestru uczelni, na którą uczęszcza. Mieszka w kampusie i dzieli pokój wraz z Carmen. Dziewczyny nieco się od siebie różnią. Carmen jest piękna, bogata, chłopcom miękną kolana na jej widok. Andrea zaś nie chodzi na imprezy, nie ma chłopaka ani powalającej urody. Woli skupić się na nauce. Poza szkołą pracuje w fundacji HOPE i pomaga starszym, schorowanym ludziom w domu spokojnej starości. Wydawać by się mogło, że wszystko potoczy się naturalnie, ale w pewnym momencie do życia nastolatki wkracza Kaspar Legrand. Najprzystojniejszy, wszyscy go słuchają, z klasą... nie można pominąć faktu, że rywalizuje z Andreą i miano najlepszego ucznia w szkole. Chyba nie muszę mówić że między nimi pojawia się iskra, bo co to by była za książka bez nieatrakcyjnej kujonki i nieziemskiego chłopaka. Od pierwszych stron irytowało mnie to, że dziewczyna jest tak mało asertywna i tak łatwowierna. Kaspar od razu zaczyna dawać jej znaki, że mu się podoba. Miałam odłożyć książkę, ale coś mnie tchnęło, żeby czytać dalej. I to było najlepsze co mogłam zrobić. Trochę męczyłam się czytając jak Carmen wrabia Andreę w imprezę, na której oczywiście ma być Kaspar, wielka miłość, bla bla bla! Z natury dążę do celu i jak zacznę czytać to muszę skończyć... wreszcie zaczyna się coś dziać! Carmen, jej przyjaciółka Barbs, Kaspar i paru innych znajomych zabierają Andreę na wycieczkę w góry. Tam jakby z nieba spadł tajemniczy, mroczy i demoniczny sen. Dziewczyna podejrzewa, że opętał ją demon. Jednak czy to faktycznie demon? Ciekawość Andrei prowadzi do poznania swojej prawdziwej tożsamości i powodu bycia na Ziemi. 

   Jak już wspomniałam nie podobało mi się jak szybko zaczyna iskrzyć pomiędzy Kasparem i Andreą. Rozumiem, że może być coś miłością od pierwszego wejrzenia, ale można by to w takim razie inaczej ubrać w słowa. Jednak dalszy wątek miłosny, już po wyjeździe w góry podobał mi się bardzo. Chęć poświęcenia, szczęścia drugiej połówki jest fantastyczna! Świetny był też wątek wprowadzenia czegoś typu "bad boy" i "bad girl" oraz (nie wierzę, że to mówię) kolejnego mężczyzny zakochanego po uszy w głównej bohaterce. Pamiętam jak czytając Zmierzch narzekałam jak to można napisać książkę z miłością do dwóch facetów, jeszcze taką która nic nie wnosi do naszego życia. W Tożsamości Anioła to właśnie nadało tego charakteru i emocji książce. 

   Kolejną kwestią jest dużo nawiązań do Biblii. Uważam, że to było jedno z lepszych rozwiązań w pisaniu tej książki. Mieszanie XXI wieku z czasami kiedy to anioły buntowały się Bogu i zostały strącone na Ziemię i teraz trzeba działać dalej. Również bardzo podobały mi się cytaty z innych, starszych powieści jak i samej Biblii, umiejętności Andrei cytowania najwybitniejszych pisarzy kiedy tego najbardziej potrzeba. 

   Mogłabym polecić tę książkę osobom, które szukają czegoś na wyjazd, wakacje, oderwanie na chwilę od rzeczywistości. Jeżeli szukacie czegoś życiowego, co da wam do myślenia, po czym będziecie mieli wielkiego kaca książkowego to radzę sięgnąć po coś innego.

Tyle ode mnie! Papa i wyczekujcie na kolejną recenzje! :D

"Wybrani" C.J. Daugherty

Hej!

Ostatnio zdałam sobie sprawę z tego że naprawdę bardzo zaniedbałam bloga. Ostatni miesiąc był dosyć ciężki pod względem szkoły. Wszystkie poprawki, zaliczenia... Mimo starań przez cały rok to z niektórymi przedmiotami nie udało mi się skończyć roku z upragnioną oceną oraz paskiem na świadectwie. Z drugiej strony to przecież nie ostatni w moim życiu rok nauki i mam jeszcze czas na poprawę.

Przechodząc do głównej części tego posta, chciałabym powiedzieć wam dzisiaj coś o książce, którą dostałam w prezencie od Julii. (Nie ma linka, nie ma bloga :>)

    Mogłabym zacząć od słów "Nie ocenia się książki po okładce", ale co mam zrobić skoro właśnie okładka zachęciła mnie do czytania? A los chciał i Julia podarowała mi tę książkę na urodziny. Nie pozostało nic innego niż ją przeczytać. Jednak narodziło mi się w głowie pytanie: Jaka jest historia powstania tej książki? Otóż, "Kto szuka nie błądzi". Internet czasem może być pomocny. Nigdy nie pomyślałabym, że powieść mogła powstać w wyniku zakładu autorki z mężem. Daugherty, z zawodu dziennikarka i reporterka założyła się z mężem, który powiedział jej, że jeśli nie napisze dobrej książki dla młodzieży, będzie po prostu zwykłym tchórzem. Kto by pomyślał, że z tego małego ziarenka, którym był zwykły zakład wyrośnie wielka roślina, która będzie dawać przykład i będzie w centrum zainteresowań młodzieży. Mogę stwierdzić że jest to klasyczny przypadek kiedy to zwykły amator wchodzi na szczyt drabiny sukcesu.

   Główna bohaterka to Allie Sheridan. Poznajemy ją jako zbuntowaną nastolatkę. Jej kłopoty z prawem i szkołą zmusiły rodziców do posłania Allie do szkoły z internatem. Dla dziewczyny jest to wielki cios, bo oznacza to pożegnanie się z dotychczasowymi przyjaciółmi. O Akademii Cimmerii nikt nie słyszał. Rodzice Allie rzekomo nic nie wiedzą o nowej szkole córki. Z pozoru więzienie z bogatymi i rozpieszczonymi dziećmi, którym na wszystko się pozawala i zostali przysłani do szkoły bo rodzice nie mieli do nich siły. Ciekawe towarzystwo, prawda? Jednak jak to mówią "Pozory mylą". Pierwszy tydzień Allie w Cimmerii jest dość ciężki, poziom nauki jest dużo wyższy niż w dotychczasowych szkołach dziewczyny. Jest głównym tematem plotek. Lecz pojawia się nadzieje na milszy pobyt w akademii. Jo. Jo jest pierwszą przyjaciółką Allie w Cimmerii. To ona pokazuje jej, że życie tutaj nie jest jednak takie złe, a może być nawet ciekawsze! Dziewczyna poznaje przystojnego Sylvaina. Co to by była za historia miłosna gdyby on się w niej nie zakochał? Wtedy pojawia się tajemniczy Carter. "Sylvain nie jest tym za którego się podaje". To mają być rzekome słowa przestrogi na Allie. Od tego momentu zaczynają się dziać naprawdę dziwne i straszne rzeczy. Zaczynając od poznania Nocnej Szkoły, która jest największym sekretem i chwałą Cimmerii kończąc na zabójstwie jednej z uczennic na balu letnim. Który chłopak stanie się idealny dla dziewczyny? Czy rozwiąże zagadkę "Czym jest Akademia Cimmeria i co ona w ogóle tutaj robi?" Niezapomniane wrażenia i emocje zapewni przeczytanie "Wybranych".

   Już po samym opisie można poznać jakie wartości ukazuje książka. Choć tak naprawdę dostrzegam tą wartość w każdej książce. Nie kierujmy się stereotypami! Przykład Allie - zbuntowana nastolatka, kłopoty z prawem, wygląda jak wygląda, ale czy to powód do sądzenia jej przez wygląd i zachowanie? Przecież pod maską buntu zawsze kryje się choć odrobina wrażliwości, emocji i współczucia do innych. Tak samo jest z Allie. Po przybyciu do Cimmerii, poznaniu nowych ludzi, wydarzeniach, bardzo się zmieniła, pokazała jaka jest, swoją wrażliwość i uczucie.

   Książka jest totalnym sukcesem. Już od pierwszych stron wciąga niczym odkurzacz! Aż nie można się oderwać! Sprawia że doskonale można wczuć się w role bohaterów i co najlepsze, mieć własne przeczucia co do całej tajemnicy Akademii. Nie zawsze może się to udać. Często nie miałam zielonego pojęcia co się może stać i zwroty akcji naprawdę zaskakiwały.

   Kolejną kwestią jest okładka. Naprawdę podoba mi się to, że ludzie którzy pozowali nie są "idealni". Niedoskonałości potrafią ukazać ich charakter. Ich mina pokazuje jakie mają co do siebie odczucia. Sam wygląd Allie (na środku) Pokazuje jej charakter. Z jednej strony buntowniczka, z drugiej wrażliwa dziewczyna.

   Polecać tę książkę? Jasne! Już niedługo zacznę czytać drugą część "Dziedzictwo". Mam nadzieję że będzie równie ciekawa.

#BookTag

Hej hej!

Kolejne nominacje, pytania... Aaaaagh! No, ale cóż. Trzeba to trzeba :)

Do tego pierwszego na moim blogu Book Tagu nominowała mnie Julka z bloga: KLIK. Nie przedłużając, odpowiadam na pytania.

1. Jaki gatunek książki najczęściej wybierasz?

Hmm... trudno powiedzieć. Zaczęło się od fantastyki, potem jakoś nie zwracałam uwagi na gatunek. Czytałam co mnie tylko zaciekawiło. Nie przeczytałam jeszcze całej biblioteki, żeby mieć w stu procentach wyrobione zdanie.

2. Która postać książkowa jest do ciebie podobna, lub którą chciałabyś być?

Jedno z najtrudniejszych pytań, bo... nigdy nad tym nie myślałam. Może jednak myślałam, ale jedynie w zakresie jednej książki. Ale tak podsumowując wszystkie? Hmm... Nie potrafię utożsamić się tylko i wyłącznie z jedną postacią. Myślę, że podobna do mnie jest Vee Sky, z książki Szeptem. Sama nie wiem dlaczego. Jak czytałam całą sagę, to czułam jakieś podobieństwo między mną a nią. Myśląc przez długi czas nad taką postacią podobną do mnie nie dlatego, że lubię daną powieść (choć tą co powiem to też lubię xD), ale dlatego, że bohater, jest jakby... odwzorowaniem mojego życia, doszłam do wniosku, że idealnie na tą pozycje nadaje się Christopher McCandless z książki Wszystko za życie. Już wszyscy chyba zdążyli się zorientować, że kocham podróże. Chris, słowo PODRÓŻ odbierał jako ŻYCIE. Taka "podróż przez życie". Jak mówię o Chrisie, Chrisie, który nie rozumiał życia, odkrywał wszystko, doświadczał, żył! To czuję się jakbym mówiła sama o sobie. Myślę, że Chris to mój charakter.

Chociaż chciałabym na chwilę stać się... Lordem Voldemortem... Pomimo jego złych czynów, każdy wie jakie miał życie. Na pewno nie jest to spowodowane niczym. Musi być jakiś powód. Sądzę, że dowiedziałabym się wielu zaskakujących rzeczy...

3. Jaką książkę dałabyś koniecznie swojemu dziecku do przeczytania?

Nie dałabym żadnej. Nie zrozumcie mnie źle! Chciałabym, żeby czytało książki, ale co to za czytanie kiedy rodzic wybiera dziecku książkę? Ono musi samo sobie wyrobić gust, wiadomo, że nie będzie miało takiego jak ja. A po za tym, dziecko ma prawo samo sobie wybrać książkę, którą chce czytać. Oczywiście w granicach rozsądku ;)

4. Wolisz książki w wersji papierowej, e-booki, czy audiobooki?

Tak tak... ksiażki papierowe, zapach, kartki bla bla... Oczywiście jestem zwolenniczką papierowych stron, zapachu..., ale błagam, co takiego złego jest w e-booku czy audiobooku? E-book to bardzo dobry wynalazek, wygoda czytania, po za tym, niektórzy nie są w stanie dostosować swojego wzroku do książkowej czcionki, a w e-booku? Raz dwa i zrobione. Nie wspomnę o audiobooku! Nie wiem jak wy, ale ja kocham podziwiać grę aktorską. To jak sterują głosem... bawią się nim! Teraz nie pomyślcie, że odrzucam papierowe książki, bo powinniśmy je także czytać. Nie rozumiem pytań tego typu. Przecież w czytaniu nie chodzi o to jak to robimy, tylko o wyobraźnię, treść.

5. Jaka książka zrobiła na tobie największe wrażenie?Gone zniknęli, Michael Grant. Połączenie Science Fiction i książek obyczajowych. Już pisałam o pierwszym tomie tej serii. Akcja nie skupia się tylko na znikaniu dorosłych, ale i pokazuje problemy nastolatków od zwykłej sprzeczki, po klęskę głodu. Autor nie boi się pisać o rzeczach strasznych... ale i naturalnych.

6. Jaka książka nie zrobiła na tobie dobrego wrażenia? 

Tak jak już pisałam w LBA - Zostań jeśli kochasz.

7. Czytasz jedną książkę od początku do końca, czy kilka na raz?

Muszę się przyznać, że czasem zdarza mi się czytać kilka na raz, ale to dlatego że mam ich mnóstwo. Ogółem staram się czytać jedną od początku do końca, nie liczę lektur, bo je czytam w trakcie czytania innych ksiażek.

8. Częściej czytasz wypożyczone książki czy preferujesz własny zakup?

Wypożyczam. Od tego zapisałam się do biblioteki rejonowej, nie mogłabym wytrzymać bez czytania czekając na kupienie. Nie zmienia do faktu, że jednak lubię mieć własną książkę.

9. Jaką książkę powinien przeczytać każdy niezależnie od swoich zainteresowań?

Instrukcję obsługi odkurzacza.

10. Czy oceniasz książkę po okładce?

Hmm... Okładka to pierwsze co rzuca nam się w oczy kiedy patrzymy na książkę na półce. Zastanówmy się tylko. Sięgamy po książkę bo spodoba nam się jej tytuł lub grzbiet. Omijamy książki zwykłe, bez zachęcającego tytułu. :)

11. Czy ulegasz promocjom cenowym? Jeżeli tak to jaka była największa ilość książek jaką kupiłaś po przecenie?

Jasne że tak! To super okazja! Hmm... Nie pamiętam dokładnie, wiem, że moja mama na jednej promocji kupiła jakieś... 15 książek?

12. O jakiej książce marzysz choć póki co nie możesz jej mieć?

Lady Midnight Cassandry Clare. Nie znam jeszcze polskiego tytułu, i nie mam pojęcia kiedy premiera, ale już czuję, że to będzie coś mega! :D

13. Ile książek aktualnie liczy twoja biblioteczka?

Tak jak już wspominałam, książki wypożyczam, więc te moje to jakieś.... 27. (wiem straaaasznie mało) Nie liczyłam encyklopedii, lektur i opracować.

14. Co najpierw: książka czy ekranizacja?

Oczywiście, że książka. Chociaż co od czasu do czasu zaszkodzi najpierw obejrzeć ekranizacje?

15. Co teraz czytasz?

Gone Zniknęli: Faza trzecia; Kłamstwa. Michaela Granta.

Ehh... Nominuję do tego tagu: Wiedźmę i Eller :)